Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 2 Αυγούστου 2026

Άρθρο του Ν Σερετάκη στο "Ποντίκι": Το τελευταίο μίλι…

Ο Αντόνιο Γκουτέρες στη δήλωσή του κατά την ολοκλήρωση της επίσκεψής του στην Κύπρο παραίνεσε  τους «δύο ηγέτες» (Χριστοδουλίδης και Ερχιουρμάν) να διανύσουν «το τελευταίο μίλι προς την επίλυση του Κυπριακού». Παρουσίασε μάλιστα ως λαϊκή απαίτηση τους σχετικούς «συμβιβασμούς» που πρέπει γίνουν.

Για κάποιο λόγο όσοι είδαν «παράθυρο» και χαιρέτισαν ως «ευκαιρία» την πρόσφατη πρωτοβουλία και τις δηλώσεις του ΓΓ του ΟΗΕ φαίνεται να αγνοούν πως τις περισσότερες φορές η αναφορά στο «τελευταίο μίλι» σηματοδοτεί πορεία προς αρνητική κλιμάκωση ή οριστική καταδίκη. Στο ομώνυμο βιβλίο του Ντέιβιντ Μπαλντάτσι η σωτηρία του Μέλβιν συνίσταται στο ότι δεν το διαβαίνει, στο «Πράσινο μίλι» του Στήβεν Κίνγκ είναι η πορεία προς την ηλεκτρική καρέκλα. Στα καθ’ υμάς, «το τελευταίο μίλι» του κ. Μητσοτάκη το Δεκέμβρη του 2021 προϋπάντησε το φονικότερο κύμα της πανδημίας.

Η υποστήριξη της άποψης ότι λίγο πριν την έξοδο Γκουτέρες από την θέση του στον ΟΗΕ θα έχουμε λύση συνιστά είτε τραγική αυταπάτη, είτε ωμή πολιτική απάτη: 52 χρόνια τώρα έχουμε γνωρίσει πολλές απόπειρες καλλιέργειας ψευδών προσδοκιών για επίλυση του Κυπριακού προς όφελος του λαού της μεγαλονήσου και των άλλων λαών με βάση σχέδια εξυφασμένα στα ιμπεριαλιστικά επιτελεία και πατροναρισμένα στα συμφέροντα των αστικών τάξεων και των μονοπωλίων.

Όσοι ωραιοποιούν την κατάσταση προσπερνούν με ευκολία ότι οι διαδοχικές «πενταμερείς» αποδιεθνοποίησαν το Κυπριακό, το ενέπλεξαν ακόμη πιο βαθιά στα ιμπεριαλιστικά γρανάζια και παζάρια, αλλά και αναβάπτισαν την κατοχική Τουρκία ως «εγγυήτρια δύναμη».

Στα ψιλά πέρασε ο εκβιασμός Γκουτέρες πως  «αν υπάρχει μια στιγμή κατά την οποία η επίλυση του Κυπριακού είναι σημαντική, αυτή είναι τώρα, σε μια περίοδο χάους στην περιοχή και με ορισμένες γεωπολιτικές αλλαγές που θα μπορούσαν ξαφνικά να θέσουν την Κύπρο στο επίκεντρο ανεπιθύμητων εξελίξεων».

Με άλλα λόγια ο ΓΓ του ΟΗΕ συνδέει ευθέως το Κυπριακό με την ένταση των ανταγωνισμών και το ντόμινο εξελίξεων που πυροδοτεί ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στη Μέση Ανατολή, ιδιαίτερα καθώς διασυνδέεται και  συνενώνεται ολοένα και περισσότερο με το πολεμικό μέτωπο της Ουκρανίας. 

Είναι πρόσφατο το ουκρανικό πλήγμα σε Ιρανικό πλοίο στη Μαύρη Θάλασσα και ακόμη πιο πρόσφατο το πλήγμα σε αμερικανικούς στόχους στο αιγυπτιακό λιμάνι της Δαμιέτας στη Μεσόγειο, πλήγμα που αποδίδεται στο Ιράν. Θυμίζουμε ότι το λιμάνι αυτό φιγούραρε στη λίστα στόχων Ιρανικών αντιποίνων που είδαν το φως της δημοσιότητας, με ενεργειακές υποδομές στη Ρεβυθούσα και την Αλεξανδρούπολη να ακολουθούν ακριβώς από κάτω.

Ταυτόχρονα η  ΝΑΤΟϊκή σκιά στο Κυπριακό γίνεται ολοένα και πιο βαριά. Η ύπαρξη των βρετανικών βάσεων αντιμετωπίζεται ως κάτι τόσο φυσικό και αμετακίνητο όπως ο Πενταδάκτυλος και ο Ζελένσκι  πρότεινε από το βήμα της… βρετανικής βουλής την αναβάθμιση του περιφερειακού τους ρόλου. Μέσα στο 2026 στην Κύπρο στάθμευσαν δυνάμεις 8 εκ των 32 μελών του ΝΑΤΟ, ενώ ο  κύπριος πρόεδρος ζητά την πλήρη ΝΑΤΟποίηση της….

Και ενόσω οι αστικές πολιτικές δυνάμεις πίνουν νερό στο «κοινοτικό κεκτημένο», η ΕΕ αναγορεύει την κατοχική Τουρκία σε «βασικό εταίρο» και στην πρόσφατη έκθεση της για την ενταξιακή της πορεία περιγράφει το ψευδοκράτος ως «λεγόμενη, διεθνώς μη αναγνωρισμένη “Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου”» και τα Κατεχόμενα «περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας που δεν ελέγχονται από την κυβέρνηση».

Πρόσφατες διαρροές στον διεθνή τύπο ξεκαθαρίζουν που οδηγεί το «τελευταίο μίλι»: στην παγίωση της διχοτόμησης  με μια «δομή» την οποία οι Ελληνοκύπριοι θα  αποκαλούν ομοσπονδία και οι Τουρκοκύπριοι συνομοσπονδία και στην δήθεν κατάργηση των δυνάμεων κατοχής και του καθεστώτος των «εγγυήσεων» με τη νομιμοποίηση της παρουσίας ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων.

Το ΚΚΕ αντιπαλεύει κάθε απόπειρα νομιμοποίησης της κατοχής και παγίωσης της διχοτόμησης του νησιού με σχέδια τύπου Ανάν ή παρόμοια. Δυναμώνουμε τον αγώνα για Κύπρο  ελεύθερη, ενιαία, ανεξάρτητη. 

Ένα και όχι δύο κράτη,  με μια και μόνη κυριαρχία, μία ιθαγένεια και διεθνή προσωπικότητα, κοινή πατρίδα Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων, Μαρωνιτών, Αρμένιων και Λατίνων, χωρίς κατοχικά και κάθε είδους ξένα στρατεύματα και βάσεις, χωρίς εγγυητές και προστάτες, με τον λαό της κυρίαρχο και αφέντη στον τόπο του.

*Ο Νίκος Σερετάκης είναι μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ

Πηγή: https://www.topontiki.gr

Τρίτη 26 Μαΐου 2026

Ν. Σερετάκης στο «Παρόν»: Φουρτούνες στο Αιγαίο


Παρατηρώντας από τη μία την κλιμακούμενη εμπλοκή της χώρας στους επικίνδυνους σχεδιασμούς των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ – Ισραήλ και από την άλλη την κατάσταση που διαμορφώνεται στο Αιγαίο, έρχονται στο μυαλό μας οι σχετικά πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού Άμυνας Ν. Δένδια, που τόνιζε ότι «οι καινούργιες (σ.σ.: ελληνικές) φρεγάτες είναι πάρα πολύ ακριβά εργαλεία για να μένουν περιορισμένα σε μια στενή θάλασσα, όπως το Αιγαίο».

Οι φιλοδοξίες της ελληνικής αστικής τάξης για αναβάθμιση του ρόλου της και διεκδίκηση μεγαλύτερου μεριδίου από τη μοιρασιά οδηγεί σε φουρτούνες τον λαό μας και όχι σε «ήρεμα νερά»:

• Η περαιτέρω ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου και η «αξιοποίησή» της στον πόλεμο ενάντια στο Ιράν, αντί για την «αναβάθμιση» που σέρβιραν ΝΑΤΟϊκά «παπαγαλάκια», φέρνει «δύσκολες αποφάσεις», όπως μας ενημέρωσε ο κύπριος Πρόεδρος.

• Η εμπλοκή της χώρας μας στην ιμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ουκρανία μετέτρεψε την επικράτεια σε ξέφραγο αμπέλι, όπου δεν κυκλοφορούν μόνο ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα και οπλικά συστήματα, αλλά εσχάτως και «αδέσποτα» ουκρανικά drones.

• Η «θετική ατζέντα» μεταξύ των αστικών τάξεων Ελλάδας – Τουρκίας, με τις πρόσφατες συμφωνίες που υπεγράφησαν στο 6ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας (ΑΣΣ) Ελλάδας – Τουρκίας, που υποτίθεται θα απέτρεπαν τις εντάσεις, και τη δέσμευση στην κοινή δήλωση Μητσοτάκη – Ερντογάν ότι οι δύο χώρες θα «συνεργαστούν εποικοδομητικά στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ ως δύο Σύμμαχοι». Ακολούθησε η εμφάνιση του πολύ πρόσφατου νομοσχεδίου «περί Θαλάσσιων Ζωνών Δικαιοδοσίας», το οποίο, σύμφωνα με δημοσιεύματα, ενσωματώνει στο εθνικό δίκαιο της Τουρκίας όλες τις διεκδικήσεις σε βάρος των ελληνικών και κυπριακών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Θα ήταν αστεία, αν δεν ήταν επικίνδυνη, η κυβερνητική απόπειρα να γίνει το μαύρο άσπρο και να παρουσιάσει ιδιαίτερα το τελευταίο όχι ως μια πολύ σοβαρή κλιμάκωση στην εμπέδωση τετελεσμένων, αλλά ως απόδειξη ότι η τουρκική κυβέρνηση είναι… στριμωγμένη.

Η πραγματικότητα είναι ότι η ελληνική και η τουρκική αστική τάξη διεκδικούν διεύρυνση του ζωτικού χώρου τους στην ίδια γεωγραφική περιοχή, γεγονός που τροφοδοτεί τόσο συμφωνίες όσο τριβές και εντάσεις.

Η Ελλάδα γίνεται μέρος του ανταγωνισμού για διευρυμένο υπερ-περιφερειακό ρόλο μεταξύ Ισραήλ – Τουρκίας, δύο κρατών που μέχρι πριν από 20 χρόνια είχαν στρατηγική σχέση και διεξήγαγαν κοινά στρατιωτικά γυμνάσια, όπως κάνει σήμερα η Ελλάδα με το Ισραήλ.

Από την άλλη, οξύνονται οι ανταγωνισμοί μεταξύ της ελληνικής και της τουρκικής αστικής τάξης, στο πλαίσιο της αναδιάταξης των ενεργειακών και εμπορικών οδών, της σημασίας που αποκτά η Ανατολική Μεσόγειος στον σχεδιασμό του Ινδικού Εμπορικού Δρόμου (IMEC). Έτσι, η επιδίωξη να μετατραπεί η Ελλάδα σε ενεργειακό κόμβο διάθεσης αμερικανικού LNG, μέσω του Κάθετου Διάδρομου, έρχεται σε άμεση σύγκρουση με τους σχεδιασμούς και τα συμφέροντα των τουρκικών μονοπωλίων.

Ας σκεφτούμε τι σημαίνει η τοποθέτηση του κ. Παπασταύρου από το Χιούστον, ο οποίος είπε ότι για να προχωρήσει η απεξάρτηση από το ρωσικό αέριο, προς όφελος του αμερικανικού και της λειτουργίας του Κάθετου Διαδρόμου, προϋπόθεση είναι να κλείσει το σημείο εισόδου ρωσικού αερίου μέσω του TurkStream.

Ταυτόχρονα, η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης οριοθετείται από το πλαίσιο της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, δύο ιμπεριαλιστικές συμμαχίες που ενδιαφέρονται και οι δύο για την Τουρκία, τη 17η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο. Η κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, των άλλων κομμάτων καλλιεργούν συνειδητά αυταπάτες ότι μπορούν είτε το ΝΑΤΟ είτε η ΕΕ να αποτελέσουν αποκούμπι απέναντι στην επιθετικότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Ακόμη χειρότερη είναι η πλάνη ότι μια «ευρωπαϊκή Τουρκία» θα είχε διαφορετική πολιτική. 

Μόλις πριν από λίγες μέρες, ο γερμανός ΥΠΕΞ χαρακτήρισε την Τουρκία «αξιόπιστο εταίρο» και υποστήριξε την περαιτέρω εμβάθυνση της στρατηγικής της σχέσης με την ΕΕ. Στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, ελληνικοί Πάτριοτ αποσύρονται από Κάρπαθο και Έβρο και γερμανικοί αναπτύσσονται στην Τουρκία, ενώ η ελληνική συστοιχία, ακλόνητη, συνεχίζει να «φυλάει Θερμοπύλες» στη Σαουδική Αραβία.

Δεν χωρά κανένας εφησυχασμός, καμιά αναμονή, καμιά εμπιστοσύνη στα συμφέροντα των επιχειρηματιών και τις κυβερνήσεις που τα υπηρετούν, τις συμμαχίες τους. Ιδιαίτερα σε ένα περιβάλλον όπου ανταγωνισμοί θεριεύουν, συμμαχίες αναδιατάσσονται από τη μια μέρα στην άλλη, ενώ κλιμακώνεται η διαπάλη ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία.

Ο λαός μας έχει τη δύναμη να απαιτήσει την έξοδο της χώρας μας από τον πόλεμο, το κλείσιμο των βάσεων, την έξοδο από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Να γίνει νοικοκύρης στον τόπο του και κύριος της ζωής του, να αναπτύξει αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με τους άλλους λαούς.

Του ΝΙΚΟΥ ΣΕΡΕΤΑΚΗ

Μέλους του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ

Πηγή: paron.gr/

Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2026

Άρθρο του Ν. Σερετάκη: Οι «Έμποροι των Εθνών» και ο δικός μας δρόμος

 

Η κατάπτυστη στάση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στην ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την αρπαγή του Νικολάς Μαδούρο   μάλλον δεν αποτελεί έκπληξη.

Εδώ, επί δύο χρόνια, δεν βρήκε λόγια να καταδικάσει την συστηματική γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, στη Βενεζουέλα θα κολλήσει;

Είναι όμως πραγματικά θαυμαστός ο τρόπος που ξεπερνά και αυτή την αβάσιμη επιχειρηματολογία της κυβέρνησης των ΗΠΑ, την οποία σημειωτέον ακόμα και οι ίδιοι οι Αμερικάνοι την εγκατέλειψαν την επομένη της επίθεσης. Είναι φανερό ότι ούτε οι κυβερνητικοί φωστήρες πήραν στα σοβαρά ότι οι ΗΠΑ προχώρησαν στη μεγαλύτερη στρατιωτική κινητοποίηση εδώ και δεκαετίες για να καταπολεμήσουν… το ναρκωεμπόριο.

Εξάλλου, όπως λέει και ένα παλιό ρητό, όπου πάει η CIA ανθεί το εμπόριο των ναρκωτικών και τα πεπραγμένα είναι πλούσια: Παλιότερα με τους Κόντρας στη Νικαράγουα, μετά με τους Μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν και στη συνέχεια με την «απελευθέρωση» από τους Ταλιμπάν. Μάλιστα όταν έγινε η στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα δεν είχε στεγνώσει καλά-καλά το μελάνι από την απονομή χάριτος από τον Τραμπ στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας Χουάν Ορλάντο Ερνάντες, καταδικασμένος από αμερικανικό δικαστήριο για συνεργασία με καρτέλ ναρκωτικών. Για να μη θυμηθούμε το άθλιο πρόγραμμα της CIA «ΜΚ-ultra» που από το 1953 μέχρι το 1973 μετέτρεψε πολλές χιλιάδες Αμερικανούς -και όχι μόνο- σε πειραματόζωα, με την εν αγνοία τους έκθεσή τους σε LSD και άλλες ψυχοτρόπες ουσίες με στόχο την ανάπτυξη τεχνικών για τον έλεγχο της σκέψης.

Αν όμως κάτι πρέπει να προβληματίσει σοβαρά τα εργατικά-λαϊκά στρώματα της χώρας μας είναι ο κυνισμός και η ξεδιαντροπιά με την οποία πλασάρει τα βρώμικα συμφέροντα ως το δήθεν «εθνικό συμφέρον» που υπαγορεύει την εξωτερική πολιτική, δηλαδή τον ρόλο σημαιοφόρου των ΗΠΑ στους ανταγωνισμούς τους με την Κίνα και τους συμμάχους της.

Αλήθεια, που οριοθετείται το «εθνικό συμφέρον» κατά την ελληνική κυβέρνηση; Στα συμβόλαια για τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες που ζήτησε ο Τραμπ; Στα 50 εκατομμύρια βαρέλια Βενεζουελάνικου πετρελαίου που θα διαχειριστεί ο ίδιος; Στη Γροιλανδία; Στις επιβουλές απέναντι σε Βραζιλία, Κολομβία, Καναδά; Στην Κούβα; Στα φιλέτα των κατασκευαστικών για την «ανοικοδόμηση» της Ουκρανίας και της Γάζας;

Στο όνομα αυτού του «εθνικού συμφέροντος», δηλαδή των ταξικών συμφερόντων των εφοπλιστών και βιομηχάνων, αγοράζουμε φρεγάτες για να τις στείλουμε στον Ειρηνικό, στέλνουμε το ναυτικό μας στην Ερυθρά Θάλασσα και προσεχώς στον Εύξεινο Πόντο, υπερασπιζόμαστε με πάτριοτ και στρατεύματα τον οίκο των Σαούντ, αλλά και παζαρεύουμε τη συνδιαχείριση του Αιγαίου με την -σύμμαχη της κυβέρνησης στο ΝΑΤΟ- τουρκική αστική τάξη.

Και φυσικά για την επίτευξη της νέας «μεγάλης ιδέας» της γεωστρατηγικής αναβάθμισης της ελληνικής ολιγαρχίας οι εργατικές-λαϊκές ανάγκες πρέπει να τεθούν σε καθεστώς νηστείας διαρκείας, οι εργαζόμενοι να σφίξουν και άλλο το ζωνάρι, οι αγρότες να συναινέσουν στο ξεκλήρισμά τους.

Τι θα συμβεί όμως αν ακόμα πιο αποφασιστικά οι εργάτες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι αγρότες, οι φοιτητές, ευρύτερα λαϊκά στρώματα αποφασίσουν να «το πάρουν αλλιώς»;

Αν οι σπίθες αντίστασης που έγιναν φλόγες αγώνα το 2025 πολλαπλασιαστούν, δυναμώσουν κι άλλο, αν συνενωθούν σε ένα μεγάλο, πανελλαδικά συντονισμένο κίνημα, που θα αμφισβητήσει συνολικά την κυρίαρχη πολιτική και το αφήγημα ότι ο καπιταλισμός είναι μονόδρομος;

Αν αρνηθούν να μάθουν «να αντέχουν σε φέρετρα με σημαία πάνω» και απαιτήσουν την απεμπλοκή της χώρας μας από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και ανταγωνισμούς;

Αν ξεπεράσουν τις τρικλοποδιές και τις νέες σειρήνες διαχείρισης που θα στηθούν για τον εγκλωβισμό τους και συμπορευτούν ακόμα πιο θαρρετά με το ΚΚΕ για έναν δρόμο ανάπτυξης που θα έχει στο επίκεντρό του τις σύγχρονες ανάγκες των πολλών και όχι τα κέρδη των λίγων;

Τότε μόνο θα πάρει ανάσα ο λαός μας και θα κοπεί ο βήχας των απανταχού «εμπόρων των εθνών».

*O Νίκος Σερετάκης, είναι μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ

πηγή:  www.topontiki.gr

 

Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2024

Άρθρο του Ν. Σερετάκη: Ο Τραμπ είναι το είδωλο μιας αποκρουστικής πραγματικότητας, ενός συστήματος που σαπίζει

Οι Προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ αντανακλούν το είδωλο ενός συστήματος που βρίσκεται σε σήψη και παρακμή. Κάλπες με ντεκόρ ακροβολισμένους ελεύθερους σκοπευτές και μεταλλικά τοιχία, εθνοφρουροί ανεπτυγμένοι στους δρόμους, κυβερνήτες που κυκλοφορούσαν με αλεξίσφαιρα γιλέκα. Στην κομητεία Pinal της Αριζόνα τα ψηφοδέλτια μεταφέρονταν στα εκλογικά κέντρα σε κιβώτια όπου είχαν τοποθετηθεί … GPS (!).

Σε πρώτο πλάνο δύο “μονομάχοι”, σώμα από το σώμα της ολιγαρχίας του χρήματος: καπιταλιστής ο Τραμπ, “καπιταλίστρια” δήλωνε και η Καμάλα Χάρις στο Πίτσμπουργκ. Με τις πλάτες του Ίλον Μασκ, του Ρούπερτ Μέρντοχ και άλλων ο ένας, με τη στήριξη του Τζορτζ Σόρος, του Μάικ Μπλούμπεργκ και άλλων η δεύτερη.

Στα προγράμματα και των δύο αμετάβλητες “σταθερές” η ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, η εμπορευματοποίηση κάθε ανθρώπινης ανάγκης, η ώθηση της στρατιωτικοποίησης, των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων για τα κέρδη των μονοπωλίων.

Το αποτέλεσμα ήταν λοιπόν προδιαγεγραμμένα αρνητικό για τα λαϊκά στρώματα των ΗΠΑ και τους λαούς όλου του κόσμου, ανεξάρτητα από τον νικητή.

Στα καθ’ ημάς, ανεξάρτητα από αναλύσεις για “γέλια” και για “κλάματα” για το ποιο αποτέλεσμα “μας συμφέρει”, ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει ξεκαθαρίσει ότι η Ελλάδα θα παραμείνει έτσι κι αλλιώς δεδομένο προκεχωρημένο αμερικανονατοϊκό φυλάκιο. Είναι άραγε συμπτωματική η επίσκεψη Πομπέο λίγες μέρες πριν τις εκλογές και τη συνάντηση Φιντάν-Γεραπετρίτη;

Το ίδιο επανέλαβε ο Κυρ. Μητσοτάκης και μετά τις εκλογές: “η στάση της Ελλάδας ως μέλους του ΝΑΤΟ και εταίρου στην Ε.Ε. είναι πάντα στάση αρχών, και αυτές δεν ετεροπροσδιορίζονται”, υπενθυμίζοντας ότι “η συνεργασία της Αθήνας με την Ουάσιγκτον υπήρξε άψογη και στην πρώτη θητεία του προέδρου Τραμπ”. Ήταν η περίοδος που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ανακαλύψει τον “διαβολικά καλό” Τραμπ και η “Αυγή” κυκλοφορούσε με ολοσέλιδη φωτογραφία του Αλέξη Τσίπρα και του Ντόναλντ Τραμπ με τίτλο “Στρατηγικοί Εταίροι”.

Η διαπάλη στο εσωτερικό της αστικής τάξης και της πολιτικής ελίτ των ΗΠΑ αφορά στην επιδίωξη ανάσχεσης της ανόδου της Κίνας. Πράγματι, η αντίθεση Τραμπ-Χάρις αφορούσε το ποια οικονομική πολιτική και ποιες προσαρμογές στις διεθνείς συμμαχίες μπορούν να εξασφαλίσουν τη συνέχιση της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ, το εάν προτεραιότητα αποτελεί ο βασικός οικονομικός ανταγωνιστής ή ο βασικός στρατιωτικός αντίπαλος.

Ταυτόχρονα η εκλογή στην προεδρία των ΗΠΑ ενός προσώπου με τα χαρακτηριστικά του Τραμπ αποτελεί συνάμα και “επίτευγμα” των Δημοκρατικών και της άγριας αντιλαϊκής τους πολιτικής που γονάτισε τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Οι λεγόμενες “προοδευτικές δυνάμεις” που από τη μία μιλάνε στο όνομα των δικαιωμάτων και από την άλλη τα τσακίζουν, που από τη μια υποδύονται τα περιστέρια της ειρήνης και από την άλλη στηρίζουν τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, αποδείχθηκαν και στις ΗΠΑ ως ο καλύτερος “σπόνσορας” της πολιτικής αντίδρασης.

Μέσα σε αυτό το δύσκολο περιβάλλον, είναι θετικό ότι παράλληλα καταγράφεται ένα αδύναμο, αντιφατικό αλλά υπαρκτό ρεύμα που έλεγε “ούτε ο ένας ούτε ο άλλος”. Δεν πέρασε ασχολίαστο το παράδειγμα του συνδικάτου Teamsters -ενός από τα μεγαλύτερα στη χώρα- που για πρώτη φορά από το 2000 αρνήθηκε να στηρίξει τον Δημοκρατικό υποψήφιο.

Η σύνταξη του περιοδικού “The Nation” γράφει ότι “Ο Τραμπ δεν είναι η βασική αιτία των δεινών μας. Δεν δημιούργησε τις συνθήκες που του επέτρεψαν να ανέλθει. Είναι, και ήταν πάντα, ένας καθρέφτης. Είναι ο τρόπος με τον οποίο η Αμερική βλέπει τον εαυτό της.”

Το θέμα φυσικά δεν είναι να εξωραϊστεί το είδωλο μέσω κάποιου άλλου, παραμορφωτικού καθρέπτη. Το μεγάλο θέμα είναι να αλλάξει η ίδια η πραγματικότητα που είναι άσχημη, σκληρή, αποκρουστική για τους λαούς. Και εδώ η ύπαρξη ισχυρού Κομμουνιστικού Κόμματος και ρωμαλέου ταξικού εργατικού κινήματος αποτελούν τα μεγάλα ζητούμενα. Στις ΗΠΑ και όχι μόνο.

* Ο Νίκος Σερετάκης είναι μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ

Δημοσιεύθηκε στο "Ποντίκι" της 9ης Νοεμβρίου 2024