Η απόπειρα
του σημερινού δημάρχου Νέας Φιλαδέλφειας-Νέας
Χαλκηδόνας να επικαλεστεί τον κομμουνιστή
δήμαρχο Σάββα Σταματιάδη στο Δημοτικό Συμβούλιο της 19ης Οκτωβρίου για να δικαιολογήσει δικές του επιλογές που οδηγούν στην
εμπορευματοποίηση του Άλσους αποτελεί
πρόκληση και απρέπεια.
Η ιστορία ενός αγωνιστή
Δημάρχου που συνέδεσε το όνομά του με
την Νέα Φιλαδέλφεια και συγκρούστηκε
με κάθε είδους συμφέροντα για να
υπερασπιστεί τον δημόσιο χώρο και το
Άλσος δεν μπορεί να κόβεται και να
ράβεται στα μέτρα των αντιλαϊκών επιλογών
της Δημοτικής Αρχής της ΝΔ.
Όλη η πόλη
γνωρίζει τους αγώνες για την έξωση των
επιχειρηματιών που είχαν αυθαίρετα
μετατρέψει τον “Κένταυρο”, το σημερινό
1ο ΚΑΠΗ και το “τρίγωνο” (σημερινό Πάρκο
Μικρασιατών) σε μπουζουξίδικα και
λούνα παρκ.
Θυμίζουμε ότι για την υπεράσπιση του
Άλσους και την απελευθέρωση του “τριγώνου”
από τα ιδιωτικά συμφέροντα που
τα επιβουλεύονταν και τα λυμαινόταν η
τότε Δημοτική Αρχή του ΚΚΕ με επικεφαλής
τον Σάββα Σταματιάδη οργάνωσε μέχρι και μαζική συγκέντρωση διαμαρτυρίας
μπροστά από το Δημαρχείο.
Συγκέντρωση,
την οποία επιχείρησε να απαγορεύσει η
τότε κυβέρνηση της ΝΔ γιατί, λέει, θα
διαταράσσονταν η κοινωνικοοικονομική ζωή της περιοχής, δηλαδή οι επιχειρηματίες
και η κερδοφορία τους...
Ο κ. Τομπούλογλου
έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπίζεται
την πολιτική του — και οι πολίτες κάθε
δικαίωμα να την καταγγέλλουν και να την
αντιπαλεύουν. Ας μην λερώνει όμως το
όνομα του Σάββα Σταματιάδη με την
αντιλαϊκή πολιτική που υπηρετεί και επιλογές που φέρουν την υπογραφή του.
Σε συγκέντρωση - εκδήλωση τιμής και μνήμης στην Ηλέκτρα Αποστόλου, στις 23 Σεπτέμβρη, στις 5.30 μ.μ. στο Πολιτιστικό Κέντρο «Ηλέκτρα Αποστόλου», ενάντια σε κάθε προσπάθεια παραχάραξης της ιστορίας, καλεί η ΤΟ Βορειοδυτικής Αθήνας της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ.
«Ό,τι γράφτηκε με αίμα, δεν σβήνει με βρώμικο μελάνι! Απαντάμε αποφασιστικά σε κάθε προσπάθεια βεβήλωσης της ιστορίας του τόπου μας και των αγώνων του λαού μας», τονίζει.
Συγκεκριμένα, στο κάλεσμά της η ΤΟ Βορειοδυτικής Αθήνας σημειώνει τα εξής:
«Οι γειτονιές του Ηρακλείου, της Νέας Ιωνίας, της Ν. Φιλαδέλφειας και Χαλκηδόνας δενξεχνάμε τον ηρωισμό και την πρωτοπόρα δράση της Ηλέκτρας Αποστόλου, μέλους της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ, που έδρασε σε αυτά εδώ τα μέρη, στα εργοστάσια, για να αναπτυχθεί το κίνημα των εργατριών γυναικών, να οικοδομηθούν Οργανώσεις.
Δεν ξεχνάμε τη μεγαλειώδη στάση της όταν συλλαμβάνεται και οδηγείται στην Ειδική Ασφάλεια Αθηνών τον Ιούλιο του 1944. Εκεί που οι ντόπιοι συνεργάτες των ναζί την υποβάλλουν σε φρικτά βασανιστήρια και στη συνέχεια τη δολοφονούν.
- Από πού είσαι;
- Από την Ελλάδα!
- Πώς σε λένε;
- Είμαι Ελληνίδα!
- Ποιοι είναι οι συνεργάτες σου;
- Όλοι οι Έλληνες!
- Τι δουλειά κάνεις;
- Υπηρετώ τον Ελληνικό Λαό!
- Από ποιον παίρνεις εντολές;
- Μόνο από την Πατρίδα μου!
Εμπνεόμαστε και διδασκόμαστε από τη θυσία της Ηλέκτρας, όπως και χιλιάδων άλλων κομμουνιστών και αγωνιστών που έδωσαν τη ζωή τους για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες στον τόπο μας.
Ενάντια στην παραχάραξη της Ιστορίας, από την ΕΕ και το σύστημα, που εξισώνει τον κομμουνισμό με τον φασισμό, με την απαράδεκτη θεωρία των "δύο άκρων". Στο όνομα αυτής της πολιτικής πίνουν νερό όλα τα αστικά κόμματα, ξεπλένοντας τους φασίστες.
Δυναμώνοντας τον αγώνα ενάντια στην εμπλοκή της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς. Ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, που γεννά ακρίβεια, ενεργειακή φτώχεια, ξεζούμισμα του λαϊκού εισοδήματος, χτύπημα των αναγκών μας σε Υγεία και Παιδεία, λαϊκή στέγη.
Τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ και της ΚΝΕ δίνουμε τη μάχη και στις γειτονιές του Ηρακλείου, της Ν. Ιωνίας, της Ν. Φιλαδέλφειας, όλης της Βορειοδυτικής Αθήνας, για να οργανωθεί η αντίσταση και η αντεπίθεση του λαού μας. Αναμετριόμαστε με όλους όσοι υπηρετούν τους λίγους και τα κέρδη τους. Αντιμετωπίζοντας και τους φασίστες, που τους αμολά ξανά το σύστημα, μπροστά στις μεγάλες δυσκολίες του, για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά ενάντια στον λαό και τη νεολαία, επιδιώκοντας να βεβηλώσουν την Ιστορία του τόπου μας και τους αγώνες του λαού μας.
Συνεχίζουμε στον δρόμο του αγώνα που βάδισε η Ηλέκτρα μέχρι τέλους, ενάντια στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, για μια νέα κοινωνία, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.
Όλοι και όλες στις 23 Σεπτεμβρίου, 17.30, στο Πολιτιστικό Κέντρο "Ηλέκτρα Αποστόλου"».
Το ζήτημα της ιστορικής μνήμης του αντιδικτατορικού αγώνα του λαού της Νέας Φιλαδέλφειας και της Νέας Χαλκηδόνας, έθεσε ο Νίκος Σερετάκης στην έναρξη της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου της Τετάρτης 24 Ιουλίου, που συνέπεσε με την επέτειο των 50 χρόνων απο την αποκατάσταση την επαναφορά της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Σημειώσε μεταξύ αλλων:
50 χρόνια πριν, στις 23 Ιουλίου 1974, κι ενώ τουρκικός στρατός είχε εισβάλει στην Κύπρο, η χούντα παρέδιδε τη σκυτάλη στις αστικές πολιτικές δυνάμεις.
Είχε προηγηθεί η άνοδος των εργατικών λαϊκών αγώνων, η καταστολή του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου, η πτώση του βιοτικού επιπέδου λόγω της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης του 1973 και τελικά το χουντικό πραξικόπημα στην Κύπρο και η τουρκική εισβολή.
Κάτω από τον φόβο μιας πιο ενεργής και αποφασιστικής παρέμβασης του λαϊκού παράγοντα στις εξελίξεις, επιλέχθηκε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ως η καλύτερη επιλογή για την «επανεκκίνηση» του αστικού πολιτικού συστήματος και έτσι συγκρότησε την κυβέρνηση της λεγόμενης «εθνικής ενότητας» στις 24 Ιουλίου 1974. Η αλλαγή στη διακυβέρνηση, αυτό που έχουμε συνηθίσει να λέμε «Μεταπολίτευση», υπήρξε προϊόν συμβιβασμού ανάμεσα στην ηγεσία της Χούντας από τη μια και τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, τους αστούς πολιτικούς ηγέτες από την άλλη, προκειμένου να συνεχίσουν να εξυπηρετούνται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα γενικότερα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης και χωρίς να διαταραχθούν οι διεθνείς συμμαχίες της.
Η επέτειος αυτών των ημερών, πάνω από όλα, φέρνει στη σκέψη μας όλους και όλες που έχασαν τη ζωή τους στα δύσκολα χρόνια της επτάχρονης στρατιωτικής δικτατορίας.
Είμαστε περήφανοι που το ΚΚΕ ήταν το κόμμα που έδωσε στον αντιδικτατορικό αγώνα τις περισσότερες θυσίες, το το μοναδικό κόμμα που αντιτάχθηκε στις μανούβρες “φιλελευθεροποίησης” της Χούντας.
Τιμάμε όλους όσους είχαν συμβολή στον λαϊκό αγώνα με οποιονδήποτε τρόπο. Τους ανθρώπους που βασανίστηκαν, εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν διώχθηκαν από τη χούντα και γενικά από την κρατική καταστολή.
Οι διοικήσεις του Δήμου μας, τα τελευταία πολλά χρόνια, έχουν επιλέξει να αφήσουν στη λήθη σημαντικά τοπόσημα συνδεδεμένα με τον αντιδικτατορικό αγώνα του λαού μας.
Η προτομή του Σπύρου Μουστακλή παραμένει βανδαλισμένη, εικόνα θλιβερή, ανάξια αυτής της μορφής του αντιδικτατορικού αγώνα.
Εκεί που ήταν τα κρατητήρια της ΕΑΤ ΕΣΑ, δεν υπάρχει τίποτα που να θυμίζει τους αγωνιστές που φυλακίστηκαν και μαρτύρησαν, πέρα από μια αναμνηστική πλάκα στο εσωτερικό του 2ου Νηπιαγωγείου Νέας Χαλκηδόνας που μπήκε επί Δημαρχίας Παπαμικρούλη
Στον περιβάλλοντα χώρο του γηπέδου της ΑΕΚ, υπάρχουν κυριολεκτικά τα πάντα, εκτός από οποιαδήποτε αναφορά στο γεγονός ότι την 21η Απρίλη μετατράπηκε από τους συνταγματάρχες σε ένα από τα κύρια στρατόπεδα συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων, κατά κύριο λόγο κομμουνιστών και αριστερών, το δεύτερο μεγαλύτερο μετά τον ιππόδρομο.
Έχει ευθύνη και υποχρέωση ο Δήμος να αναδείξει αυτά τα τοπόσημα με τον τρόπο και το σεβασμό που τους αξίζει ώστε να κρατήσουμε τη μνήμη ζωντανή.
Αυτά τα χρόνια ήταν και 50 χρόνια αντιλαϊκών πολιτικών. Ο αστικός κοινοβουλευτισμός απέδειξε ότι δεν μπορεί να αλλάξει τον ταξικό χαρακτήρα του κράτους, ούτε της ανάπτυξης. Η εξουσία του κεφαλαίου έχει δείξει ότι δε διστάζει να χρησιμοποιήσει τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις είτε ως φόβητρο είτε ως εναλλακτική μορφή διακυβέρνησης.
Το μνημείο της Εθνικής Αντίστασης στη Ν. Χαλκηδόνα
Η Δημοτική Αρχή της ΝΔ, με το έμβλημα που
παρουσίασε για τα 100 χρόνια της Νέας Φιλαδέλφειας Νέας
Χαλκηδόνας, επιχειρεί να διαγράψει ορισμένα από τα πιο
ουσιαστικά συστατικά της ιστορίας του Δήμου μας. Αυτό υπογράμμισε η Λαϊκή Συσπείρωση που ήταν η μόνη παράταξη που καταψήφισε την πρόταση της διοίκησης Τομπούλογλου.
Ανταπόκριση του «Ριζοσπάστη» για την κατάσταση που βιώναν οι πρόσφυγες στον συνοικισμό
Μάταια θα αναζητήσει κανείς κάποια αναφορά στο προσφυγικό στοιχείο και τον εργατικό
χαρακτήρα της πόλης μας. Στο σήμα που επιλέχθηκε δε χώρεσε ούτε καν το μνημείο
του μικρασιατικού και ποντιακού ελληνισμού, ή έστω ένας συμβολισμός για τον προσφυγικό συνοικισμό. . .
Ανταπόκριση του «Ριζοσπάστη» για την κατάσταση στα κλωστοϋφαντουργεία της Ν. Φιλαδέλφειας
Ανταπόκριση του «Ριζοσπάστη» για τον έρανο της Εργατικής Βοήθειας στον συνοικισμό
Η μεγάλη συμβολή των
λαϊκών στρωμάτων της περιοχής στην Εθνική Αντίσταση μέσα από
την απαράμιλλη δράση του 8ου Τομέα του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ αλλά
και τους σκληρούς
εργατικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες μέχρι τις μέρες
μας εδράστηκε ακριβώς σε αυτά τα στοιχεία που επιχειρεί να
σβήσει η Δημοτική Αρχή
Το 1ο Δημοτικό «Σπαθάρη» Νοσοκομείο του ΕΛΑΣ το Δεκέμβρη του 44
Είναι φυσικά πλήρως
κατανοητό γιατί η Δημοτική Αρχή νιώθει άβολα με τις λαϊκές καταβολές και τις αγωνιστικές παραδόσεις της περιοχής
μας
Οι οργανώσεις Νέας
Φιλαδέλφειας - Νέας Χαλκηδόνας του ΚΚΕ και της ΚΝΕ & το
τοπικό παράρτημα της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ πραγματοποίησαμε εκδήλωση για
να τιμήσουμε την συντρόφισσα Ευανθία Κόντου - Ζωίδη και τους μαχητές και
μαχήτριες του ΔΣΕ το Σάββατο 10 Δεκέμβρη ώρα 5:30 μ.μ.
στο ΠΠΙΕΔ.
Στην εκδήλωση προβλήθηκε
το ιστορικό ντοκιμαντέρ της ΚΕ του ΚΚΕ "ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΕΠΕΣΕ Ο
ΓΡΑΜΜΟΣ, ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ", υπήρχε έκθεση για την
εποποιία του ΔΣΕ με αρχειακό υλικό και φωτογραφικά ντοκουμέντα,
έκθεση βιβλίου και δόθηκαν αναμνηστικά!
Η συντρόφισσα Ζωίδη
(Κόντου) Ευανθία υπηρέτησε το Κόμμα της αταλάντευτα όπου της
ζητήθηκε, στο βουνό, στην πολιτική προσφυγιά και ξανά πάλι στην
Ελλάδα στους αγώνες που ακολούθησαν.
Η Ζωίδη (Κόντου) Ευανθία
(1927-2022) γεννήθηκε στο χωριό Μονόπυλο Καστοριάς. Η οικογένειά
της πήρε μέρος στην ΕΑΜική Αντίσταση και η συντρόφισσα Ευανθία
με την ίδρυση του ΔΣΕ εντάχθηκε στις γραμμές του. Υπηρέτησε στο
Γενικό Νοσοκομείο του ΔΣΕ στον Γράμμο, στην 14η Ταξιαρχία στο
Βίτσι και στη Σχολή Υγειονομικών Στελεχών - Ανθυπολοχαγών. Πήρε
μέρος αδιάκοπαστη μεταφορά τραυματιώνστη
μεγάλη Μάχη της Βόρειας Πίνδου, που κράτησε 70 μέρες το
καλοκαίρι του 1948, καθώς και στις Μάχες του Μπίκοβικ το 1948
και της Φλώρινας τον Φλεβάρη του 1949. Ονομάστηκε ανθυπολοχαγός
Υγειονομικού.
Ηταν μέλος του ΚΚΕ από το 1949. Μετά
την υποχώρηση του ΔΣΕ αρχικά πέρασε στην Αλβανία και στη
συνέχεια έζησε ως πολιτική πρόσφυγας στη Ρουμανία και στην
Ουγγαρία, όπου απέκτησε την κόρη της, Θάλεια, με τον αγωνιστή
Γιώργο Ζωίδη, στέλεχος του ΔΣΕ και του ΚΚΕ, ιστορικό και
συγγραφέα. Στην πολιτική προσφυγιά σπούδασε Ρωσική Φιλολογία και
ανήκε στην ΚΟΒ Μηχανισμού της ΚΕ. Με την επιστροφή της στην
Ελλάδα το 1981 συνδέθηκε με τις Οργανώσεις του ΚΚΕ και μέχρι το
τέλος της ζωής της ήταν μέλος της ΚΟΒ Νέας Φιλαδέλφειας.
Η συντρόφισσα Ζωίδη (Κόντου) Ευανθία
υπηρέτησε το Κόμμα της αταλάντευτα όπου της ζητήθηκε, στο βουνό,
στην πολιτική προσφυγιά και ξανά πάλι στην Ελλάδα στους αγώνες
που ακολούθησαν.
Το Ιστορικό ντοκιμαντέρ «Τι
κι αν έπεσε ο Γράμμος, εμείς θα νικήσουμε», (2016) είναι μια παραγωγή της
Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, για να τιμήσει τα 70 χρόνια από την
ίδρυση του ηρωικού Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, την κορυφαία
στιγμή της ταξικής πάλης στη χώρα μας κατά τον 20ό αιώνα.
Σε σκηνοθετική επιμέλεια Κώστα
Σταματόπουλου και γυρισμένο από κινηματογραφική ομάδα που
συστήθηκε για αυτό το σκοπό αποτελούμενη από τους Λεωνίδα
Βαρδαρό, Κώστα Σταματόπουλο, Σήφη Στάμου, Θεοδοσία Γραμματικού,
Γιάννη Μαρούδα. Η σκηνοθετική ομάδα δούλεψε με αρχεία που
αντλήθηκαν κατά κύριο λόγο από το ιστορικό Αρχείο του ΚΚΕ αλλά
και κρατικά αρχεία της ΕΡΤ και του Πολεμικού Μουσείου , ενώ
έκανε και γυρίσματα στα ίδια τα βουνά όπου ανέπτυξε τη δράση του
ο ΔΣΕ.
Η δεκαετία 1940 - '49 είναι πολύ
πλούσια, ανεξάντλητη πηγή σε ιστορικά συμπεράσματα με μεγάλη αξία,
για όσους ενδιαφέρονται για την εξέλιξη της ταξικής πάλης στη χώρα
μας και γενικότερα.
Εβδομήντα χρόνια μετά ο
αγώνας του ΔΣΕ εμπνέει, αλλά και ενοχλεί τον ταξικό αντίπαλο. Η
αστική τάξη και οι μηχανισμοί της έχουν εξαπολύσει τόνους λάσπης
εναντίον του ΔΣΕ. Καμιά συκοφαντική, αντικομμουνιστική και
οπορτουνιστική επίθεση δεν μπορεί να σκιάσει τον αγώνα του ΚΚΕ,
τον αγώνα του ΔΣΕ, τη λεβεντιά και το ήθος του.
Η ταινία «Τι κι αν έπεσε ο
Γράμμος, εμείς θα νικήσουμε» κατορθώνει να αναπλάσει μέσα από
ντοκουμέντα, στην πλειοψηφία τους άγνωστα έως τώρα, βήμα το βήμα
σημαντικές πλευρές από τη ζωή των μαχητών, την πρώτη απόπειρα
για την εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας στις ελεύθερες περιοχές.
Ξεχωρίζει το ηχογραφημένο ντοκουμέντο με τη φωνή του Νίκου
Ζαχαριάδη, από την ομιλία του στην 7η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ,
το 1957, να εξηγεί την πολιτική του Κόμματος εκείνη την περίοδο.
Ενα μοναδικό και
συγκλονιστικό οπτικοακουστικό ντοκουμέντο, που αποτίει τον δικό
του φόρο τιμής σε όλους αυτούς που έδωσαν 4.000 μάχες σε όλη την
Ελλάδα και έκαναν τον «Ολυμπο να βροντήξει και πάλι». Εικόνες
του «τότε», μαχητές και μαχήτριες του ΔΣΕ μπλέκονται με εικόνες
του «σήμερα», με τα ίχνη που υπάρχουν ακόμα στα βουνά που
μαρτυρούν, που θυμίζουν τον τιτάνιο αγώνα του Δημοκρατικού
Στρατού Ελλάδας. Από την οθόνη περνούν οι σημαντικότερες στιγμές
της τρίχρονης εποποιίας του ΔΣΕ. Η σκηνοθετική ομάδα, που
συστήθηκε γι' αυτόν το σκοπό, δούλεψε με αρχεία που αντλήθηκαν
κατά κύριο λόγο από το Ιστορικό Αρχείο του ΚΚΕ, αλλά και Κρατικά
Αρχεία της ΕΡΤ και του Πολεμικού Μουσείου, ενώ έκανε και
γυρίσματα στα ίδια τα βουνά όπου ανέπτυξε τη δράση του ο ΔΣΕ.
«Πώς γεννήθηκαν τέτοιοι
λαϊκοί αγωνιστές; Τέτοιοι ήρωες; Από πού άντλησαν τη δύναμη να
σηκώσουν το φοβερό βάρος αυτού του άνισου πολέμου, αψηφώντας το
θάνατο; Γιατί ο δίκαιος και ηρωικός αγώνας τους συνάντησε τη
λυσσαλέα αντίδραση του αντιπάλου, που συνεχίζεται έως σήμερα με
τη διαστρέβλωση και κατασυκοφάντησή του; Τι ήταν τελικά ο ΔΣΕ;».
Είναι χρέος μας να διαδοθεί
περισσότερο η ιστορική αλήθεια. Οι νεότερες γενιές να γνωρίσουν
τον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Η Ιστορία διδάσκει
ότι δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή κυβέρνηση, όποια ονομασία
και αν έχει και οποιοδήποτε κόμμα και αν συμμετέχει σε αυτήν,
εφόσον η πολιτική εξουσία, τα μέσα παραγωγής και όλος ο πλούτος
που παράγει η εργατική τάξη βρίσκονται στα χέρια των
καπιταλιστών, εφόσον η Ελλάδα συμμετέχει στις ιμπεριαλιστικές
ενώσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Το ΚΚΕ, έμπειρο και διδαγμένο,
φιλοδοξεί και μπορεί να γίνει ο φάρος της νέας και νικηφόρας
ταξικής αναμέτρησης για το σοσιαλισμό, που είναι αναγκαίος,
επίκαιρος και ρεαλιστικός.
ΤΙΜΑΜΕ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ -
ΕΜΠΝΕΟΜΑΣΤΕ - ΔΙΔΑΣΚΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ - ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!
Άγνωστες, αθέατες, αλλά ιδιαίτερα διδακτικές και συγκινητικές ιστορίες ξετυλίχθηκαν το πρωί της Κυριακής 20 Νοέμβρη, στην αίθουσα εκδηλώσεων του 1ου Λυκείου της Νέας Φιλαδέλφειας, κατά τη διάρκεια της εκδήλωση που διοργάνωσε η ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ με θέμα «ΑΕΚ σημαίνει προσφυγιά». Είχε προηγηθεί η αποκάλυψη της τιμητικής πλακέτας για τον ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ και αγωνιστή του ΕΑΜ, Σπύρο Κοντούλη.
Μιλώντας στην εκδήλωση, ο Θέμης Γκιώνης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στάθηκε στην ιδιαίτερη συμβολή του ΚΚΕ και του λαϊκού κινήματος στην ανάπτυξη του μαζικού αθλητισμού στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στο πιο λαοφιλές άθλημα, το ποδόσφαιρο (διαβάστε αναλυτικά στην προηγούμενη ανάρτηση).
«Η σύντομη διαδρομή του θρύλου της ΑΕΚ, Σπύρο Κοντούλη»
Ο πανεπιστημιακός και συγγραφέας Σπύρος Τζόκας, με την ομιλία του, «μετέφερε» τους παρευρισκόμενους αρχικά στην περίοδο της Μικρασιατικής καταστροφής, ακολουθώντας την πορεία του ξεριζωμού του ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ και αγωνιστή της ΕΑΜικής αντίστασης, Σπύρου Κοντούλη και της οικογένειας του, προς την Αθήνα, την Κοκκινιά και στη συνέχεια τη Ν. Φιλαδέλφεια και την ΑΕΚ. Περιέγραψε ακόμα τη «γέννηση» της φλόγας της αγάπης του Σπύρου για το ποδόσφαιρο, αλλά και την εγγενή αντίσταση και αντίδραση σε κάθε αδικία και καταπίεση. Η πορεία του Σπύρου από την Μικρασία, στην ΑΕΚ και την Αντίσταση έσπειρε ρίγη συγκίνησης στους παρευρισκόμενους.
«Η ίδρυση των πρώτων σωματείων από πρόσφυγες στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή»
Από την πλευρά του, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας, Νάσος Μπράτσος παρουσίασε αποσπάσματα μιας πραγματικά εξαιρετικής καταγραφής της τεράστιας συνεισφοράς των Μικρασιατών προσφύγων στον ελληνικό αθλητισμό, με την ίδρυση και τη συμμετοχή τους σε πλείστα σωματεία και συλλόγους. Από τα στοιχεία αναδείχθηκε η μεγάλη συνεισφορά του Μικρασιατικού ελληνισμού στην επανεκκίνηση της αθλητικής ζωής στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου, ενώ ακόμα επισημάνθηκε η συμμετοχή των προσφύγων-αθλητών στην κοινωνική πάλη του λαού εκείνη την εποχή.
«Η ίδρυση της ΑΕΚ, τα πρώτα δύσκολα χρόνια»
Ακόμα, ο δημοσιογράφος Νίκος Αγγελίδης, «ταξίδεψε» τους παρευρισκόμενους αρχικά στην Κωνσταντινούπολη των τελών του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου, παρουσιάζοντας στοιχεία για τον αθλητισμό των Ελλήνων της Πόλης. Στη συνέχεια ο ομιλητής εξήγησε πώς, μετά τον ξεριζωμό του ‘22, στην Αθήνα πλέον, Κωνσταντινουπολίτες αθλητές και παράγοντες, ίδρυσαν την Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως, η οποία έκανε τα πρώτα της βήματα, αρχικά σε αλάνες γύρων από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός και στη συνέχεια στην ιστορική της έδρα, τη Νέα Φιλαδέλφεια. Ξεχωριστή στιγμή ήταν η παρουσίαση - για πρώτη φορά - του πιθανότατα πρώτου τραγουδιού που γράφτηκε για την «Ένωση» λίγα χρόνια μετά την ίδρυσή της, το 1924. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε επίσης στη δημιουργία «φωλιάς» αντίστασης μέσα στην ΑΕΚ την περίοδο της κατοχής.
Στην ιδιαίτερη συμβολή του ΚΚΕ και του λαϊκού κινήματος στην ανάπτυξη του μαζικού αθλητισμού στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στο πιο λαοφιλές άθλημα, το ποδόσφαιρο, στάθηκε ο Θέμης Γκιώνης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, μιλώντας στην εκδήλωση της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ με τίτλο «ΑΕΚ σημαίνει προσφυγιά».
Παράλληλα ανέδειξε το γεγονός ότι η ενασχόληση με τον αθλητισμό λειτούργησε ευεργετικά και αυτό είχε ως αποτέλεσμα, στοιχεία, όπως η πειθαρχία, η συγκέντρωση, η αυτοπεποίθηση, η ηρεμία, η αφοβία να μπολιαστούν με τη φλόγα της επαναστατικής πολιτικής και ταυτόχρονα με την πρακτική επίμονη δουλειά, έγιναν ένα ανίκητο μείγμα, που μπορεί διαχρονικά να σφυρηλατήσει αγωνιστές βγαλμένους μέσα από το καμίνι της πάλης, δοκιμασμένους, έμπειρους, που δεν ταλαντεύονται εύκολα, πρωτοπόρους, ικανούς να πρωταγωνιστήσουν σε κάθε αγώνα, να εμπνεύσουν και να ηγηθούν μιας ομάδας μέσα κι έξω από το γήπεδο, μέχρι την νίκη.
Ολόκληρη η ομιλία του Θ. Γκιώνη, με θέμα «Η συμβολή του ΚΚΕ και η επίδραση του λαϊκού κινήματος στο ελληνικό ποδόσφαιρο»:
«Η σημερινή μας εκδήλωση συμπίπτει με την έναρξη της γιορτής του ποδοσφαίρου, όπως ονομάζεται το μουντιάλ, που ξεκινά τις επόμενες μέρες στο Κατάρ. Για μας, αλλά και συνολικά για τους εργαζόμενους, την παγκόσμια εργατική τάξη δεν μπορεί, ούτε είναι γιορτή ένα γεγονός που στοίχισε τη ζωή 6.500 εργατών -στην πλειοψηφία τους μετανάστες. Δεν πρόκειται για εργατικά ατυχήματα, αλλά για εργοδοτικά εγκλήματα, μια μαζική εργατοθυσία στην μπίζνα δισεκατομμυρίων μεταξύ του Κατάρ, της FIFA, των κατασκευαστικών ομίλων και των χορηγών που θησαυρίζουν. Ήδη ακούγονται και γράφονται καταγγελίες για διάφορες εξαγορές, πακέτα εκατομμυρίων. Δεν μας προκαλεί έκπληξη άλλωστε η μετεξέλιξη του ποδοσφαίρου σε παγκόσμιο επίπεδο και στη χώρα μας, σε μια γιγάντια οικονομική επιχείρηση, γύρω από την οποία διακινούνται άμεσα ή έμμεσα τεράστια ποσά. Επιβεβαιώνεται το εξής: όπου το κέρδος πρωτεύει, η ανθρώπινη ζωή περισσεύει.
Τα υποκριτικά λόγια και τα κροκοδείλια δάκρυα θέλουν να κρύψουν αυτή τη μεγάλη αλήθεια, καθώς χορηγοί και όμιλοι έχουν πρωτοστατήσει και πρωτοστατούν στην κόλαση αυτή.
Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής με την εθνική Γαλλίας, Έρικ Καντονά δήλωσε: "Είτε κερδίσει η Γαλλία, είτε χάσει, τίποτα δεν έχει σημασία. Στη ζωή υπάρχουν πράγματα πολύ πιο σημαντικά από το ποδόσφαιρο. Πόσες χιλιάδες θύματα, για να χτίσουν αυτά τα γήπεδα, για ποιο λόγο; Για να διασκεδάσει το πλήθος για 2 μήνες και κανείς δεν νοιάζεται.
Είναι σημαντικό ότι αθλητές και φίλαθλοι σηκώνουν ανάστημα και καταγγέλλουν αυτό το έγκλημα, υψώνουν πανό σε γήπεδα, όπως έκαναν οι φίλαθλοι της ΑΕΚ πρόσφατα. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους εργάτες στο Κατάρ για την προστασία της ζωής, της υγείας και των δικαιωμάτων τους, για πλήρεις αποζημιώσεις στις οικογένειες των νεκρών και τους σακατεμένους εργάτες.
Με τη σημερινή εκδήλωση θέλουμε να φωτίσουμε μια άγνωστη πτυχή για την 100χρονη ιστορία του Κόμματός μας, που είναι σημαντικό να θυμηθούν οι παλιοί, αλλά και να γνωρίσουν οι νέοι, που έχει να κάνει με το γεγονός ότι και στη χώρα μας η ιστορική πορεία του ποδοσφαίρου έχει παράλληλη τροχιά με την πορεία εμφάνισης της εργατικής τάξης, με την προσπάθεια που κάνει να οργανωθεί σαν τάξη, ιδιαίτερα μετά την επιτυχημένη επανάσταση στη Ρωσία το 1917 και την εμφάνιση των πρώτων Κομμουνιστικών Κομμάτων σε πολλές χώρες. Στην Ελλάδα η προσπάθεια αυτή κάνει τα πρώτα της βήματα με τη δημιουργία του ΣΕΚΕ τον Νοέμβρη του 1918, που στο 3ο Έκτακτο Συνέδριό του, το Νοέμβριο του 1924, μετονομάστηκε σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι το ΚΚΕ συνέδεσε τη δράση του με την ανάπτυξη του μαζικού αθλητισμού στην Ελλάδα και ιδιαίτερα με το πιο λαοφιλές άθλημα, το ποδόσφαιρο.
Όχι τυχαία, το ποδόσφαιρο έχει χαρακτηριστεί το "μπαλέτο της εργατικής τάξης". Άθλημα χωρίς περίπλοκους κανόνες και κυρίως επειδή μπορεί να παιχτεί σε οποιαδήποτε αλάνα, ακόμα με ένα κονσερβοκούτι αντί για μπάλα, αποτελεί το κατεξοχήν παιχνίδι της φτωχολογιάς. Παιχνίδι που συνδυάζει τη συλλογικότητα με την ατομική πρωτοβουλία, που αναδεικνύει το ατομικό ταλέντο και την επιβράβευσή του μέσα από τη συλλογική προσπάθεια.
Το άθλημα, όπως και αλλού εκφράζει -σε αντίθεση με την κυρίαρχη ιδεολογία του ατομισμού και τη λογική ο ένας σε βάρος των άλλων και σε βάρος του συνόλου- τη δυνατότητα να αναδεικνύει ποδοσφαιρικές προσωπικότητες μέσα από το σύνολο, όχι ως ένα άθροισμα μεμονωμένων ατομικοτήτων, αλλά μέσω ενός ποιοτικού συνδυασμού της συλλογικής προσπάθειας, υπενθυμίζοντας ότι πρωταγωνιστές είναι αυτοί που παίζουν μέσα στο γήπεδο, είναι αυτοί τελικά που πάντα θα έχουν τη δύναμη, αν το αποφασίσουν, να πετάξουν από το γήπεδο τους πουλημένους διαιτητές και τα αφεντικά τους. Γιατί, όπως χωρίς παίχτες ποδόσφαιρο δεν παίζεται, έτσι και χωρίς εργαζόμενους γρανάζι δεν γυρνά!
Έτσι, από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του το ΚΚΕ και όλη την περίοδο του μεσοπολέμου, μέσα στη βαθιά παρανομία, ενάντια στους κατασταλτικούς μηχανισμούς του αστικού κράτους και της καπιταλιστικής εργοδοσίας, το "Ιδιώνυμο" του Ελ. Βενιζέλου και γενικότερα τις διώξεις, τις δολοφονικές επιθέσεις, τη φυλάκιση και τον εκτοπισμό, το ΚΚΕ και η ΟΚΝΕ ανέπτυξαν πρωτοπόρα δράση στο μέτωπο του Αθλητισμού, οργανώνοντας τη διεκδίκηση, αλλά και τη δραστηριότητα αυτή καθ’ αυτή, την ψυχαγωγία του λαού, που έπαιζε βασικό ρόλο στην ψυχική και ηθική ανάταση, με ιδιαίτερη φροντίδα αλλά και δημιουργικότητα. Παράλληλα, αποτέλεσε την οργανωτική ραχοκοκαλιά για τη συγκρότηση μαζικών, αθλητικών σωματείων που προσέλκυαν νέο κόσμο και τον έφερναν σε επαφή με τις θέσεις και την ιδεολογία του Κόμματος σε δύσκολες συνθήκες παρανομίας.
Σημαντικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια έπαιξαν οι πρόσφυγες, που πρωτοστάτησαν στην ίδρυση και την οργάνωση των εργαζομένων στα αθλητικά σωματεία. Έτσι γεννήθηκαν σε κάθε πόλη ομάδες με έντονο το προλεταριακό - προσφυγικό στοιχείο και τα σημάδια μιας διαφορετικής κουλτούρας από τα παράλια της Μικρασίας, του Εύξεινου Πόντου. Ομάδες που δεν ξέχασαν μέχρι σήμερα την καταγωγή και την ιστορία τους. Η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ, ο Απόλλων Καλαμαριάς, ο Πανιώνιος, ο Απόλλων Σμύρνης, ο Ατρόμητος, η Νίκη Βόλου κ.ά. έχουν έντονα αυτά τα χαρακτηριστικά.
Μέσα απ’ αυτή τη μεγάλη προσπάθεια και δραστηριότητα ξεπήδησαν παίκτες-ταλέντα, όπως ο Σπύρος Κοντούλης, που τιμάμε σήμερα εδώ στη Ν. Φιλαδέλφεια, μπαλαδόροι με ιδιαίτερα χαρίσματα, που έδωσαν παλικαρίσια τη μάχη μέσα και έξω από τις γραμμές του γηπέδου. Ήταν τέκνα μιας αθλητικής κίνησης, που αναπτύχθηκε μέσα από το εργατικό κίνημα με την πρώτη ίδρυση των συλλόγων στις φτωχές γειτονιές, στα εργοστάσια, στα λιμάνια. Αθλητές αγωνιστές που παρέμειναν αμετακίνητοι στα ιδανικά του αγώνα, χωρίς να λογαριάζουν ούτε την ίδια τους τη ζωή, αλύγιστοι, γιατί δεν αποκήρυξαν τις ιδέες τους.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, η ίδρυση εργατικών, αθλητικών συλλόγων αποκτά σύντομα μια ιδιαίτερη δυναμική. Την πρωτοκαθεδρία, στη διαδικασία αυτή έχουν τα ποδοσφαιρικά αθλητικά σωματεία, καθώς το ποδόσφαιρο είναι ήδη το πιο δημοφιλές άθλημα. Οι πλέον ισχυροί σύλλογοι του εργατικού αθλητισμού δραστηριοποιούνται σε περιοχές που το ΚΚΕ έχει ήδη ισχυρή επιρροή. Στα μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη αλλά και σε Ξάνθη, Δράμα, Καβάλα, Λάρισα και Βόλο). Αποκαλυπτική ήταν η επιλογή της ονομασίας τους και των διακριτικών τους. Ονόματα όπως "Σπίθα", "Πρόοδος", "Προοδευτική", "Αστήρ", "Αναγέννηση", "Προλεταριακός", "Άτλας", "Σπάρτακος", "Τόλμη", "Ατρόμητος" κ.α., με τον προσδιορισμό είτε της περιοχής που δραστηριοποιούνταν το εν λόγω σωματείο, όπως π.χ. "Τόλμη Περιστερίου" "Θύελλα Πατρών", είτε της ταξικής προέλευσης όπως πχ. "ο Εργατικός Αστήρ" ή "η Αγροτική Σπίθα".
Στη συνέχεια, την περίοδο της κατοχής, μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες, ξεκινά μια νέα φάση άνθησης του εργατικού αθλητισμού. Πρέπει να πάρουμε υπόψη ότι αυτήν την περίοδο είναι διαλυμένη οποιαδήποτε δομή επίσημης αθλητικής ομοσπονδίας. Με πρωτοβουλία του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ, ξεκινά η δημιουργία αθλητικών συλλόγων στις γειτονιές. Είναι η συνέχεια της παράδοσης, αλλά σε πολύ ευρύτερη κλίμακα, των εργατικών συλλόγων της περιόδου πριν τον Μεταξά.
Έτσι, σε κάθε γειτονιά άρχισαν να δημιουργούνται πολλοί αθλητικοί σύλλογοι. Ήταν λαϊκή ανάγκη, αφού δεν υπήρχε καμία ψυχαγωγία. Συγχρόνως όμως έγιναν και χώροι μαζικής συγκέντρωσης νεολαίας, κέντρα αντίστασης, αγώνα, διαπαιδαγώγησης. Δημιουργήθηκαν εκατοντάδες τέτοιοι σύλλογοι στην Αθήνα, στον Πειραιά, στους συνοικισμούς. Πολλοί µε καταστατικά, µε γραφεία, με στέκια. Χρησιμοποιούσαν όποιο γήπεδο ήταν διαθέσιμο, από τα επίσημα μέχρι τις αλάνες.
Είναι χαρακτηριστικό ένα απόσπασμα από την ομιλία το συντρόφου Ιωσήφ Λεοντίδη, γνωστού και ως Φίκου, παίκτη της ΑΕΚ που αναφερόμενος σε εκείνα τα χρόνια έλεγε: "Θα ήθελα να σας πω ότι ακόμα και στην ΑΕΚ διαθέταμε τμήματα της ΕΠΟΝ. Με πρωτοβουλία των ΕΠΟΝιτών δημιουργήθηκαν διάφορα αθλητικά τμήματα στην ΑΕΚ. Οι πιο πολλοί παίκτες της τότε ήταν από την Νέα Ιωνία. Όλοι σχεδόν οι παίχτες της είχαν περάσει από την ΕΠΟΝ, ο Κλεάνθης Μαρόπουλος, ο Τρύφων Τζανετής, ο Γιώργος Μάγειρας - Τσιμπίδης. Πολλοί απ' αυτούς διώχτηκαν από το μετεμφυλιακό καθεστώς.Μετά την απελευθέρωση έπαιξαν φιλικό παιχνίδι με το Φωστήρα και φορούσαν όλοι οι παίκτες της ΑΕΚ φανέλες με την επιγραφή ΕΠΟΝ."
Προφανώς οι παραπάνω πρωτοβουλίες του ΚΚΕ στο πεδίο του αθλητισμού, δεν ήταν δυνατόν να μείνουν χωρίς αντίδραση από το κράτος. Οι οργανώσεις του Εργατο - Αγροτικού αθλητισμού υφίστανται λογιών-λογιών πιέσεις, που ξεκινούν από τα προβλήματα στη νομική αναγνώριση των αθλητικών σωματείων και στο σαμποτάζ του εντύπου "Εργατικό Σπορ" και φτάνουν μέχρι και σε συλλήψεις αθλητών και κεντρικών στελεχών της Ο.Ε.Α.
Χαρακτηριστικά είναι τα γεγονότα που ακολούθησαν την προσπάθεια να συμμετάσχουν Έλληνες αθλητές στην Εργατική Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης το ΄36. Δεν λείπουν και τα παραδείγματα διώξεων αθλητών για τη δράση τους έξω από τα γήπεδα, όπως ο διεθνής παίχτης του ΠΑΟ Άγγελος Μεσάρης, που παρότι ήταν παίκτης θαύμα για την εποχή του, διαγράφηκε το 1932 δια πάντως από τον σύλλογο, λόγω της δράσης του. Αντίστοιχη περίπτωση ήταν και ο Μουράτης του Ολυμπιακού, ο θρυλικός Μιζούρι, σαλταδόρος ΕΠΟΝίτης, που πολέμησε πλάι στον Γόδα στη μάχη της Ηλεκτρικής. Αποκλείστηκε από την Εθνική το ΄54, γιατί διεκδικούσε τις αποζημιώσεις των συμπαικτών του.
Όπως είδατε, για τον Στέλιο τον Σεραφείδη, ο Σπύρος Κοντούλης αποτέλεσε έμπνευση για τις επόμενες γενιές και αυτό συνέβη με όλους τους θρύλους των γηπέδων που κάτω απ' την φανέλα της ομάδας χτυπούσε δυνατά η αλύγιστη καρδιά του αγωνιστή, του κομμουνιστή. Η ενασχόληση με τον αθλητισμό λειτούργησε ευεργετικά κι έτσι στοιχεία, όπως η πειθαρχία, η συγκέντρωση, η αυτοπεποίθηση, η ηρεμία, η αφοβία μπολιάστηκαν με τη φλόγα της επαναστατικής πολιτικής και ταυτόχρονα με την πρακτική επίμονη δουλειά, έγιναν ένα ανίκητο μείγμα. Μείγμα που μπορεί διαχρονικά να σφυρηλατήσει αγωνιστές βγαλμένους μέσα από το καμίνι της πάλης, δοκιμασμένους, έμπειρους, που δεν ταλαντεύονται εύκολα, πρωτοπόρους, ικανούς να πρωταγωνιστήσουν σε κάθε αγώνα, να εμπνεύσουν και να ηγηθούν μιας ομάδας μέσα κι έξω από το γήπεδο, μέχρι την νίκη. Τιμή και δόξα στους αγωνιστές των γηπέδων. Τιμή και δόξα στον Σπύρο Κοντούλη».
Στον χαιρετισμό του στην εκδήλωση αποκάλυψης της τιμητικής πλακέτας που τοποθέτησε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας για τον αγωνιστή της ΕΑΜικής αντίστασης και θρυλικό ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ, Σπύρο Κοντούλη, ο Νϊκος Σερετάκης, Δημοτικό Σϋμβουλος Νέας Φιλαδέλφειας - Νέας Χαλκηδόνας, επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» σημείωσε:
«Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι
Υπάρχουν ορισμένες μορφές λαϊκών αγωνιστών που το πέρασμά τους από τη ζωή χαράζεται βαθιά στην συλλογική μνήμη. Παιδιά του λαού που πάλεψαν με αυταπάρνηση, αθόρυβα, μαζί με χιλιάδες άλλους ανώνυμους αγωνιστές για να κινηθεί ο τροχός της κοινωνικής εξέλιξης προς τα εμπρός.
Είναι εκείνοι που τους έλαχε η ευθύνη να σηκώσουν και να διαιωνίσουν με το όνομά τους την προσφορά και τη θυσία όλων όσων μαζί τους πορεύθηκαν ως δημιουργοί της ιστορίας. Που θα απαντούσαν σεμνά με τα λόγια του ποιητή της Ρωμιοσύνης
Κι όχι να πείτε που `κανα
και τίποτα σπουδαίο,
μόνο που πόνεσα μαζί σας
κι ονειρεύτηκα μαζί σας.
Μια τέτοια μορφή είναι ο Σπύρος Κοντούλης τον οποίο τιμάμε σήμερα.
Γεννήθηκε το 1915 σε προσφυγική οικογένεια, από τα Βουρλά της Μικράς Ασίας. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1931 στην Άμυνα Πειραιώς και το 1935 παίρνει μεταγραφή στην ομάδα που αγαπούσε την ΑΕΚ
Με την ΑΕΚ κατέκτησε 2 πρωταθλήματα Ελλάδας το 1939 και το 1940, το πρωτάθλημα Αθηνών το 1940 το κύπελλο Ελλάδας το 1939. Με την φανέλα της Εθνικής αγωνίστηκε τρεις φορές στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1938.
Το 1940 πολεμά στο Αλβανικό μέτωπο και τραυματίζεται. Στη διάρκεια της τριπλής φασιστικής κατοχής οργανώνεται και αναπτύσσει έντονη αντιστασιακή δράση, όπως και τα άλλα δύο αδέρφια του, μέσα από το ΕΑΜ και την Ένωση Ελλήνων Αθλητών. Συμμετείχε στα γεγονότα της άνοιξης του 1942 όταν ο αγώνας μεταξύ Παναθηναϊκού και ΑΕΚ μετατράπηκε σε οργισμένη διαδήλωση εξ αιτίας της άρνησης να διατεθούν τα έσοδα για τους φυματικούς αθλητές που βρίσκονταν στο Σωτηρία σε συνδυασμό με τον ορισμό ως διαιτητή αξιωματικού των δυνάμεων κατοχής.
Ο Σπύρος Κοντούλης πέφτει στα χέρια των κατοχικών αρχών τον Απρίλη του 1944 και μεταφέρεται στη Μέρλιν και στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Εκεί βρίσκεται για μικρό διάστημα συγκρατούμενος με τον γνωστό Φιλαδελφιώτη κομμουνιστή Φίκο Λεοντίδη, ο οποίος στην κατοχή υπήρξε γραμματέας του 8ου Τομέα της ΕΠΟΝ που έδρασε σε Νέα Φιλαδέλφεια – Ιωνία- Ηράκλειο, ο μεγαλύτερος τομέα της ΕΠΟΝ στην απελευθέρωση, αλλά και ιδρυτικό μέλος του τμήματος μπάσκετ - βόλεϊ της ΑΕΚ – ΕΠΟΝ.
Τον Ιούνιο του 1944, οδηγείται με άλλους αγωνιστές στην Καισαριανή για εκτέλεση, και σκοτώνεται από τους Γερμανούς στην απόπειρα που κάνει να αποδράσει. Ο αδερφός του Βασίλης είχε ήδη εκτελεστεί νωρίτερα, ενώ ο Γιάννης μετά την απελευθέρωση γνωρίζει τη φρίκη της Μακρονήσου μαζί με δεκάδες χιλιάδες άλλους αγωνιστές.
Φίλες και φίλοι
Ο Κοντούλης ανήκει σε μια μεγάλη οικογένεια ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ της δεκαετίας του 30 που συνδέθηκαν με τα βάσανα, τις ελπίδες, τα ιδανικά και τους αγώνες του λαού μας. Βίωσαν τη Μεταξική δικτατορία, τον πόλεμο, την πείνα, την κατοχή, τη φρίκη του ναζισμού αλλά και την ανάταση της ΕΑΜικής αντίστασης που ενέπνευσε και καθοδήγησε το ΚΚΕ. Μπορούμε να ενδεικτικά να αναφέρουμε τον Μαρόπουλο, τον Παπαγεωργίου, τον Καψή, τον Δελαβίνια, τον Χριστοδούλου, τον Τζανετή, τον Μάγειρα, αλλά και το Στέλιο Σεραφείδη που μεγάλωσε σε οικογένεια αντιστασιακών και διωγμένων. Ο Σπύρος Κοντούλης ενσάρκωσε τις ιδιότητες του κορυφαίου ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ και της Εθνικής, του σεμνού αγωνιστή της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, του τιμημένου νεκρού των αγώνων του λαού μας. Στο πρόσωπό του τιμούμε όλους όσους μοιράστηκαν τις αξίες και τα ιδανικά για τα οποία θυσιάστηκε, αλλά και τους αθλητές, τους φιλάθλους, τους νέους που βαδίζουν στα χνάρια τους, για το δίκιο του λαού, ενάντια στην αδικία και την εκμετάλλευση, για να ανθρωπεύσει ο άνθρωπος».
Σε κλίμα συγκίνησης και αγωνιστικότητας έγινε στον περιβάλλοντα χώρο του γηπέδου της ΑΕΚ, από τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, η αποκάλυψη της τιμητικής πλακέτας που τοποθέτησε το Κομμουνιστικό Κόμμα για τον αγωνιστή της ΕΑΜικής αντίστασης και θρυλικό ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ, Σπύρο Κοντούλη.
Στο σημείο κατέφτασαν φίλοι της ΑΕΚ από όλη την Αττική φορώντας τις μπλούζες της αγαπημένης τους ομάδας, οικογένειες με μικρά παιδιά εμφανώς συγκινημένοι για αυτή την πρωτοβουλία του ΚΚΕ.
Ενδεικτικό του όμορφου και αγωνιστικού κλίματος που επικρατεί είναι ότι από τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο κατέβαινε κόσμος που φώναζε συνθήματα για την ΑΕΚ και το ΚΚΕ. Αυτή είναι η εικόνα του αθλητισμού που θέλουμε..
Στον σύντομο χαιρετισμό του, πριν την αποκάλυψη της τιμητικής πλακέτας του ΚΚΕ, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας είπε τα εξής:
«Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, έξω από το νέο γήπεδο της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια για να τιμήσουμε τον Σπύρο Κοντούλη, έναν πραγματικό θρύλο της ΑΕΚ, ένα μέλος του ΕΑΜ, αγωνιστή της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, που βασανίστηκε, διώχθηκε κατά τη διάρκεια της Κατοχής.
Θέλουμε οι νέες γενιές να θυμούνται τον Κοντούλη της ΑΕΚ, τον Γόδα του Ολυμπιακού, τον Μεσσάρη του Παναθηναϊκού και τόσους άλλους ποδοσφαιριστές, αθλητές, αγωνιστές που έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους για μεγάλα, για υψηλά ιδανικά.
Αποτελούν πρότυπα, σύμβολα, και για τις ομάδες τους αλλά και για τους φιλάθλους, παλαιότερους, νεότερους, τους σημερινούς φιλάθλους, για τον αγώνα τους και μέσα στα γήπεδα με την μπάλα, αλλά και μέσα στο μεγάλο γήπεδο της ζωής, παλεύοντας για το δίκιο του λαού και την προκοπή αυτού του τόπου.
Να έχετε καλή δύναμη και υγεία, όλοι και όλες, με νέους νικηφόρους αγώνες».
Η Κομματική Οργάνωση Νέας Φιλαδέλφειας - Νέας Χαλκηδόνας του ΚΚΕ σας
προσκαλεί στην προβολή του ντοκιμαντέρτης ΚΕ του ΚΚΕ: «ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ.
Μπόλικη πέτρα, μπόλικη καρδιά» με αφορμή την συμπλήρωση 103 χρόνων από την
ίδρυση του ΚΚΕ, το Σάββατο 15 Γενάρη2022 στις 6:30 μ.μ.,στο Π.Π.Ι.Ε.Δ. (Λεωφόρος Δεκελείας 152 &
Αττάλειας 2, Άλσος Νέας Φιλαδέλφειας).
«Το νησί όπου κυλάει σήμερα η ιστορία μας
είναι το τοπίο όπου το έγκλημα δοξάστηκε ως υπέρτατη αρετή. Μέρα χωρίς αίμα,
εδώ, είναι μέρα χωρίς ήλιο».
Η
Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, σε συνέχεια της δημιουργίας οπτικοακουστικών
παραγωγών του προηγούμενου διαστήματος, πήρε την πρωτοβουλία για τη δημιουργία
νέου ντοκιμαντέρ, με τίτλο ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ «Μπόλικη πέτρα, μπόλικη καρδιά»,
για το κολαστήριο της Μακρονήσου.
Σπουδαίοι
Έλληνες ηθοποιοί δίνουν τη φωνή τους και αφηγούνται με συνταρακτικό τρόπο
προσωπικές μαρτυρίες αγωνιστών, που μαρτύρησαν πάνω στο νησί και οι οποίες
ξεδιπλώνουν μπροστά στα μάτια μας μέχρι πού μπορεί να φτάσει η φρικαλεότητα των
δημίων, αλλά και το μεγαλείο των αγωνιστών.
Φωτίζουν
την ανελέητη σύγκρουση των δύο κόσμων, αυτού που αγωνίζεται για να έρθει το νέο
και εκείνου που χρησιμοποιεί κάθε μέσο, ακόμη και τις εν ψυχρώ δολοφονίες, για
να μείνουν τα πράγματα ως έχουν.
Το
ντοκιμαντέρ είναι βασισμένο σε 36 αληθινές μαρτυρίες, που δίνουν με λεπτομερή
περιγραφή τη σειρά των γεγονότων, με στοιχεία, αλλά και ονόματα. Οι μαρτυρίες
αυτές είναι φόρος τιμής στους αγωνιστές της Μακρονήσου, του αποκαλούμενου «Νταχάου
της Μεσογείου». Εκεί όπου οι μηχανισμοί καταστολής τελειοποιήθηκαν, η βία
συστηματοποιήθηκε και οι πολιτικά διωκόμενοι έζησαν τη μεγαλύτερη αναμέτρησή
τους όχι μόνο με τον ταξικό αντίπαλο, αλλά και με τον ίδιο τους τον εαυτό.
Μοναδικός
σκοπός: Να υποταχθούν, να δηλώσουν μετάνοια, να αποκηρύξουν το ΚΚΕ και τις
ιδέες τους.
Με
πλήθος αρχειακών, φωτογραφικών και οπτικοακουστικών τεκμηρίων, σκίτσων, έργων
τέχνης, μουσικής και ποίησης που γράφτηκε στη Μακρόνησο ή και μετά για αυτό το
κολαστήριο, γίνεται προσπάθεια ο θεατής να αντιληφθεί στην ολότητά του το τι εστί «Μακρόνησος».
Ανάμεσα στους
δεκάδες που βοήθησαν στην υλοποίηση είναι οι:
Την τελευταία του πνοή άφησε ο παλαίμαχος τερματοφύλακας της ΑΕΚ, Στέλιος Σεραφείδης, σε ηλικία 86 ετών, σήμερα Τρίτη 4 Γενάρη.
Τον τελευταίο χρόνο έδινε σκληρή και παλικαρίσια μάχη με τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, εντέλει όμως υπέκυψε.
Μέχρι το τέλος της ζωής του ο Στέλιος Σεραφείδης έδινε το «παρών» στους αγώνες της αγαπημένης του ΑΕΚ, σε όλα τα αθλήματα. Ήταν επίσης πρόεδρος του Συνδέσμου Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών της «Ένωσης».
«Το ΚΚΕ αποχαιρετά με βαθιά θλίψη τον παλαίμαχο τερματοφύλακα της ΑΕΚ Στέλιο Σεραφείδη, που τον τελευταίο χρόνο έδινε σκληρή και παλικαρίσια μάχη με τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε», αναφέρει, μεταξύ άλλων,η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ.
«Βυθισμένη στην πιο βαθιά θλίψη η οικογένεια της ΑΕΚ αποχαιρετά με σεβασμό και δέος τον αιώνιο αρχηγό της ομάδας μας, Στέλιο Σεραφείδη. Η μορφή του, η ψυχή του, το αγωνιστικό του πάθος και η προσήλωσή του στην κιτρινόμαυρη ιδέα ταυτίστηκαν με την ίδια την ΑΕΚ. Η ανιδιοτέλειά του απέναντι στην αγαπημένη του ομάδα πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα για όλους μας», ανέφερε η ΠΑΕ ΑΕΚ σε ανακοίνωσή της.
Ο Στέλιος Σεραφείδης γεννήθηκε στο Αιγάλεω το 1935. Ξεκίνησε από τους Παίδες Αιγάλεω και στη συνέχεια βρέθηκε για έναν χρόνο (1950-51) στον Απόλλωνα Αθηνών. Το 1951 σε ηλικία 16 ετών εντάχθηκε στην ΑΕΚ, ακολουθώντας τον μεγαλύτερο αδερφό του Λάμπη, όπου παρέμεινε επί μία και πλέον εικοσαετία, έως το 1972, όταν και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, σε ηλικία 37 ετών. Με την κιτρινόμαυρη φανέλα αγωνίστηκε συνολικά σε περισσότερους από 300 αγώνες.
Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική, εργαζόμενος κυρίως στα τμήματα υποδομής της ΑΕΚ. Για αρκετά χρόνια υπήρξε ο προπονητής τερματοφυλάκων της ΑΕΚ, μέχρι το 1995.
Πριν λίγους μήνες τον Στέλιο Σεραφείδη είχε επισκεφθεί κλιμάκιο του ΚΚΕ στο σπίτι του, προκειμένου να του εκφράσει τη στήριξη στον αγώνα που έδινε με την ασθένειά του.
Κατά την επίσκεψη, το κλιμάκιο τού δώρισε το Λεύκωμα για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ, με ιδιόχειρη αφιέρωση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα.
Ο Στέλιος Σεραφείδης είχε μιλήσει σε εκδήλωση του ΚΚΕ για την επίδραση του λαϊκού κινήματος στο ελληνικό ποδόσφαιρο το 2018, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι «ένιωθα υπερηφάνεια για τον Κοντούλη που πέρασε από την ομάδα μας», τον ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ που εκτελέστηκε από τους ναζί την περίοδο της Κατοχής.
Ο σπουδαίος παλαίμαχος τερματοφύλακας είχε μιλήσει ακόμα σε εκδήλωση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ για τα 20 χρόνια από την επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία και τον φιλικό αγώνα που είχε δώσει η ΑΕΚ με την Παρτιζάν στο βομβαρδιζόμενο Βελιγράδι και είχε αναφερθεί στο συμβολισμό που είχε το ταξίδι στο Βελιγράδι και τη σεμνή περηφάνια που ένιωσε ο κόσμος της ΑΕΚ για το γεγονός ότι δεν περιορίζεται στα στενά όρια ενός συλλόγου που ενδιαφέρεται μόνο για τη δράση μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Η σχετική εισήγηση υπερψηφίστηκε ομόφωνα στο πρόσφατο Δημοτικό Συμβούλιο με τις ψήφους των συμβούλων που στηρίζουν την Δημοτική Αρχής ΝΔ – ΚΙΝΑΛ. Σημειώνουμε ότι η δημιουργία κωδικού με αυτή ακριβώς την διατύπωση υπήρχε και στην εισήγηση του κ Βούρου προς την οικονομική επιτροπή που είχε προηγηθεί.
Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς θέλει να “εορτάσει” η Δημοτική Αρχή του κ Βούρου που στηρίζεται σε κεντρικά και τοπικά στελέχη του ΚΙΝΑΛ και της ΝΔ
Είναι γεγονός ότι μετά τον Α' Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο η ελληνική αστική τάξη επιχείρησε να εξαργυρώσει τη συμμετοχή της στον στο πλευρό της Αντάντ στο μεταπολεμικό ενδοϊμπεριαλιστικό παζάρι για τη διανομή εδαφών και αγορών. Τα σχέδια αυτά άνοιξαν μετην ουκρανική εκστρατείατο 1919ενάντια στην νεοσύστατη σοβιετική εξουσία και έκλεισαν με τη μικρασιατική καταστροφή το 1922.
Μπορεί το 1922 το κεφάλαιο να αξιοποίησε ακόμα και τον ξεριζωμό, να θησαύρισε με την υπερεκμετάλλευση των προσφύγων εργατών μετατρέποντας τους σε καύσιμο της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Τα λαϊκά στρώματα όμως δεν έχουν λόγο να “γιορτάζουν” τη Μικρασιατική Καταστροφή, ούτε να χειροκροτούν την σημερινή εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς.
Τιμούμε τους νεκρούς και τους ξεριζωμένους, τα θύματα των επιδιώξεων και ανταγωνισμών των αστικών τάξεων.
Διδασκόμαστε να μην εμπιστευόμαστε τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, που αποδείχθηκαν λυκοφιλίες επικίνδυνες για τα λαϊκά συμφέροντα.
Δυναμώνουμε τον αγώνα για την απεμπλοκή της Ελλάδας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους, για να μη χύσει και σήμερα ο λαός και τα παιδιά του το αίμα τους για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, των ΗΠΑ.
Η Λαϊκή Συσπείρωση είχε σκοπό να τοποθετηθεί σχετικά στο Δημοτικό Συμβούλιο της 30/6, αλλά δεν της δόθηκε η δυνατότητα καθώς ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Λύσανδρος Γεωργαμλής εντελώς αντιδημοκρατικά απέκλεισε τους δημοτικούς της συμβούλους.
